डीएएफ यंत्रांचा कचरा काढण्याची कार्यक्षमता आणि पाण्याची गुणवत्ता सुधारण्यासाठी कसा वापर केला जातो

गुरुत्वाकर्षणाला काम करण्यासाठी वाट पाहण्याचा लपलेला खर्च

प्रत्येक कचरा जल ऑपरेटरने दुय्यम स्पष्टीकरण टाकीमध्ये कादूचा पडदा वर येण्याचे लक्षणे दिसू लागल्यावर शामिल होणाऱ्या शांत घबराटीच्या क्षणाचा अनुभव घेतला आहे. आपण जैविकदृष्ट्या सक्रिय घन पदार्थांचे गुळगुळीत तुकडे पाहू शकता, जे खालच्या प्रवाहाने नव्हे तर त्या पडद्याच्या अनॉक्सिक क्षेत्रात निर्माण झालेल्या लहान नायट्रोजन वायूच्या पुढाऱ्यांनी वाहून नेले जातात, जे वर येऊन वीर्सवरून ओततात. ही पारंपारिक अवसादनाची मूलभूत मर्यादा आहे: हा एक निष्क्रिय प्रक्रिया आहे. आपण गुरुत्वाकर्षणाला हलक्या, अक्षरशः जैविकदृष्ट्या सक्रिय फ्लॉक्सना खाली जाण्यासाठी बाध्य करण्याची वाट पाहत आहात. द्रावित वायू प्लवन (DAF) ही वाट पाहण्याची प्रक्रिया टाळते, ज्यामध्ये द्रव प्रवाहात थेट लहान बुडबुडींचा घन ढग घालतात. गुरुत्वाकर्षण आणि योगायोगावर अवलंबून राहण्याऐवजी, ऑपरेटर्स सक्रिय विभाजन पद्धतीकडे स्थानांतरित होतात, ज्यामध्ये घन पदार्थांना सक्रियपणे पृष्ठभागावर उचलले जाते. याचा निकाल म्हणजे एक घन पदार्थ काढण्याची प्रक्रिया, जी हाइड्रॉलिक डिझाइनवर आधारित आहे, न की जैविक संस्कृतीच्या अप्रत्याशित अवसादन वैशिष्ट्यांवर, जी तासात तास बदलू शकते.

फ्लोटिंग स्लड चे सेटल्ड स्लड वर श्रेष्ठत्व का?

कार्यक्षमतेतील वाढ समजण्यासाठी, घन पदार्थांना विभाजित केल्यानंतर त्यांचे काय होते याकडे लक्षपूर्वक बघावे लागते. गुरुत्वाकर्षण घनीकरण यंत्र किंवा स्पष्टीकरण यंत्रामध्ये, तळाशी जमा झालेला कादू एक पातळ पडदा तयार करतो जो मोठ्या प्रमाणात मोकळे पाणी अडवून ठेवतो. विस्तारित रहाणीच्या कालावधीशिवाय दोन टक्के देखील कादूची घनता मिळवणे कठीण असते. डीएएफ (DAF) हा प्रक्रियेचा मूलभूत बदल करतो. जेव्हा लहान बुडबुड्या घन पदार्थांशी जोडल्या जातात आणि त्यांना पृष्ठभागावर घेऊन जातात, तेव्हा त्या एक तैरत असलेला कादूचा पत्रा तयार करतात जो नैसर्गिकरित्या पाणी काढण्याची प्रक्रिया घडवतो. जेव्हा त्या बुडबुड्या फुटू लागतात आणि कादूच्या पत्रातील पाणी पुन्हा द्रव स्तंभातून खाली वाहू लागते, तेव्हा तैरत असलेले घन पदार्थ स्वतःच्या वजनाखाली संकुचित होतात. आपण हे कोणत्याही चांगल्या प्रकारे कार्यरत असलेल्या डीएएफ (DAF) सुविधेत पाहू शकता: तैरत असलेल्या कादूच्या वरच्या पृष्ठभागावर शुष्क दिसणारा प्रभाव असतो, तर पत्राच्या तळाशी पाणी अजूनही असते. ही स्वयं-संकुचन प्रक्रिया नेहमीच अशी कादूची गाढेपणा तयार करते जी अवसादन टाक्याच्या तळाशी मिळणाऱ्या कादूपेक्षा बरीच जास्त गाढी असते; ज्यामुळे निपटान्यासाठी कमी ट्रक लोड लागतात, पुन्हा उपचार करावयाचे फिल्ट्रेट कमी होते आणि खालच्या पातळीवरील पाणी काढण्याच्या उपकरणांवरील क्षमता भार अत्यंत कमी होतो.

अपकर्षित करता येणाऱ्या कणांचे अवलोकन

एक सेडिमेंटेशन टँक भारी, घनदाट ग्रिटसाठी चांगले काम करतो. तो ऑपरेटर्स ज्याला 'पिन फ्लॉक' म्हणतात त्या लहान, पिसाळलेल्या एग्रिगेट्सचे पकडण्यात अनेकदा अपयशी ठरतो, जे अविश्वसनीयपणे लांब ताणलेल्या कालावधीसाठी निलंबित राहतात. हे कण थेट उपचार कार्यक्षमतेचा नुकसान दर्शवितात आणि जर संयंत्र एका संवेदनशील जलाशयात विसर्जित करत असेल किंवा तृतीयक मेम्ब्रेन प्रणालीला पुरवठा करत असेल तर ते मोठी समस्या निर्माण करतात. डीएफ मशीन्स या कठीण अंशांवर लक्ष्य करण्यासाठी अत्यंत कार्यक्षम आहेत. मायक्रो बुडबुडे कोणत्याही कणाचे वजन किती आहे हे पाहत नाहीत; ते पृष्ठभागाच्या आवेशावर आणि हायड्रोफोबिक इंटरॅक्शन्सवर आधारित जुळतात. तेल, चरबी आणि तेल जे इतरथा तैरत असलेल्या स्कमचे निर्माण करतील किंवा क्लॅरिफायरमधून जातील, ते लगेच पकडले जातात आणि केंद्रित केले जातात. डीएफ युनिटमधून मिळणारा परिणामी एफ्लुएंट अनेकदा इतका स्वच्छ केला जातो की तो खालच्या मेम्ब्रेन फिल्टर्सचा आयुष्य अनेक पटीने वाढवू शकतो, रासायनिक स्वच्छता कमी करू शकतो आणि महाग अल्ट्राफिल्ट्रेशन किंवा रिव्हर्स ऑस्मोसिस प्रणालीची अखंडता राखू शकतो. गुरुत्वाकर्षणाने जे पकडले जाऊ शकत नाही ते काढून टाकण्याची ही क्षमता आहे जिथे डीएफ जलगुणवत्ता अडथळा म्हणून आपली किमत सिद्ध करतो.

जैविक पोषक तत्व काढून टाकण्याच्या प्रवृत्तीला दिलेले उत्तर

पर्यावरण अभियांत्रिकी क्षेत्रात मुख्यत्वे जैविक पोषक घटक काढून टाकण्याच्या प्रक्रियांकडे वळण केले आहे, ज्यामध्ये लांब दलदलीचे वय आणि विशिष्ट अनॉक्सिक आणि अनॅरोबिक क्षेत्रांचा वापर केला जातो. ह्या प्रक्रिया नायट्रोजन आणि फॉस्फरस काढून टाकण्यात अत्यंत कार्यक्षम असल्या तरी, त्या एक प्रकारचा जैविक फ्लॉक तयार करतात जो अत्यंत हलका असून बल्किंगच्या समस्येला ताणला जातो. पारंपारिक डिझाइन मॅन्युअल्समध्ये वर्षांपासून सुचवले गेले आहे की, सतत असलेल्या सेटलिंग समस्यांमुळे अॅक्टिव्हेटेड स्लज वनस्पतींसाठी विद्रावित वायू फ्लोटेशन (डीएएफ) हा केवळ एक पर्याय नसून, बहुतेकदा स्पष्टीकरणाची प्राधान्याची पद्धत आहे. ही कोणतीही विशिष्ट मते नसून, जिथे कडक उत्सर्जित फॉस्फरस मर्यादा लागू केल्या जातात, तिथे ही डिझाइन तत्त्वज्ञान व्यापकपणे मान्यता प्राप्त आहे. जेव्हा कोणतीही उपचार सुविधा वर्धित जैविक फॉस्फरस काढून टाकण्याचा अवलंबन करते, तेव्हा फॉस्फरस गोळा करणाऱ्या जीवांमुळे जैवमात्रा हलकी आणि अधिक प्लवनशील अवस्थेत राहते. या जैवमात्रेचे दुय्यम स्पष्टीकरण टँकमध्ये लवकर सेटल करण्याचा प्रयत्न करणे हा एक असफलताचा संघर्ष वाटू शकतो. डीएएफ ही पूर्ण समस्या टाळते कारण ती जैवमात्रेला खाली जाण्याची विनंतीच करत नाही; त्यामुळे ही आधुनिक कचरा जल उपचार प्रवाह आरेखांच्या वाढत्या जटिलतेला एक टिकाऊ अभियांत्रिकी प्रतिसाद आहे.

बहुपॉलिमर वरील अवलंबित्व कमी करणे आणि प्रक्रिया स्थिरता निर्माण करणे

कादूच्या व्यवस्थापनाबद्दल स्पष्ट संवादामध्ये रासायनिक बजेट समाविष्ट असणे आवश्यक आहे. गुरुत्वाकर्षण पट्टी मोटकरी आणि सेंट्रिफ्यूज या प्रभावी साधनांचा वापर केला जातो, परंतु त्यांना सामान्यतः अंतराळीय पाणी मुक्त करण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात पॉलिमर प्रक्रिया आवश्यक असते. डिसॉल्व्हड एअर फ्लोटेशन (DAF) कादूची चादर, बुडबुडींच्या संप्रेषणाच्या भौतिक क्रियेवर आधारित असून, ती बरेचदा कमी पॉलिमरच्या प्रमाणात समान किंवा चांगले मोटकरण प्राप्त करू शकते. हे केवळ रासायनिक खर्चातील बचत नाही; तर यामुळे पॉलिमरचे अतिमात्रा देण्याचा धोका देखील टाळला जातो, जो प्लांटच्या प्रारंभिक घटकांमधून पुन्हा परिचारित होऊन खालच्या उपचार एककांना दूषित करू शकतो. रसायनशास्त्राशिवाय, DAFची प्रक्रिया स्थिरता हा त्याचा विशिष्ट गुण आहे. हाइड्रॉलिक प्रवाहात अचानक वाढ होण्यामुळे एका सामान्य तलावातील तळाशी जमा झालेली कादूची चादर पूर्णपणे बाहेर वाहून जाऊ शकते, तर DAF युनिटमध्ये ती बरेच चांगल्या प्रकारे हाताळली जाते, कारण तिथे विभाजन शामक अवस्थेवर आधारित नसून बुडबुडींच्या जोडणीवर आधारित असते. ही प्रणाली तापमानातील उलटासारख्या घटना आणि घनतेच्या प्रवाहांना सहन करू शकते, ज्यामुळे सामान्य अवसादन टँकमध्ये गंभीर अपूर्णता होऊ शकते, त्यामुळे अप्रत्याशित उपचार वातावरणात ती एक विश्वसनीय आधारस्तंभ बनते. नैसर्गिकरित्या, हे कार्य करण्यासाठी वायू संतृप्ती प्रणालीची स्वच्छता आणि कालावधीने घिसल्या जाणाऱ्या भागांची नियमित बदलणे आवश्यक असते, परंतु स्थिरतेतील हा फायदा सामान्यतः प्रयत्नांच्या तुलनेत अधिक महत्त्वाचा असतो.

प्रक्रिया डिझाइनपासून तयार केलेल्या वास्तविकतेपर्यंत

या तांत्रिक आणि आर्थिक फायद्यांपैकी कोणताही फायदा महत्त्वाचा नाही, जर यंत्र स्वतःच खराब पद्धतीने बनवले गेले असेल. डीएएफ प्रणाली ही एक साधी कॉन्क्रीट टाकी नाही; ती दाबाच्या वाहकांची, स्किमर फ्लाइट्सची आणि जटिल पाइपिंग ज्यामितीची अचूक अभियांत्रिकी असलेली रचना आहे. सैद्धांतिक वाढीच्या दरामध्ये आणि वास्तविक जगात वास्तविकपणे साधलेल्या दरामध्ये फरक वेल्डिंगच्या गुणवत्तेवर, बबल्सच्या वितरणाच्या एकसमानतेवर आणि सतहीवरील स्किमिंग टॉर्क आर्मच्या विश्वसनीयतेवर अवलंबून असतो. जेव्हा एक उत्पादक स्टील प्लेट रोलिंगपासून ते अंतिम अॅसेम्बली आणि वेट टेस्टिंगपर्यंत संपूर्ण पुरवठा साखळीवर नियंत्रण ठेवतो, तेव्हा कार्यक्षमतेच्या अंतराचा धोका नाहीसा होतो. क्यूडेव्हू ही एकत्रित निर्मिती प्रक्रिया व्यवस्थापित करते, ज्यामुळे प्रत्येक डीएएफ एकक जो कारखान्याच्या फ्लोअरवरून बाहेर पडतो तो अभियांत्रिकी डिझाइनद्वारे निर्देशित उच्च दराच्या स्पष्टीकरणाच्या तत्त्वांचे प्रतिबिंबित करतो. एका ऑपरेटरला जो एकक या पातळीवरील पुरवठा साखळीच्या देखरेखीत बनवला गेला आहे, तो त्याच्या वर विश्वास ठेवू शकतो की स्लज निकालनाची कार्यक्षमता जी कागदावर वचन दिली गेली आहे, ती खरोखरच स्विच चालू केल्यानंतर घडेल, आणि ती दुर्दैवी घटकांद्वारे समर्थित असेल जे वर्षांनी लागणाऱ्या सततच्या कामगिरीला सहन करू शकतात आणि लवकरच तुटणार नाहीत.